Sitodruk

Sitodrukbezpośredni Sitransfer
metoda sitodrukowa

Sitodruk tak jak wiele powszechnie używanych w branży znakowania na produktach został wynaleziony w starożytoności a dokładnie przez Japończyków. Protoplasta tej metody nanoszenia farby na różne powierzchnie było malowanie szablonowe. Obecna forma sitodruku jaka jest wykorzystywana do dziś przez drukarzy została wynaleziona w XVII wiecznej Japonii. Początkowo używana do zdobienia kimon. Początkowo na siatkę wykonana z włosow ludzkich lub zwierzęcych nakładano szablony papieru, który zapobiegał wchłanianiu barwnika tam gdzie miało go nie być. Do dziś wykorzystuje się siatkę ale już nie z włókien naturalnych ale nylonu , poliestru lub metalu w zależności od materiału na którym nanoszony jest nadruk. Papierowy szablon został zastąpiony emulsja która pod wpływem światła ulega utwardzeniu co zapobiega pozostawianiu barwnika tylko w miejscach pożądanych. Szablon jest negatywem nadruku. Po wysuszeniu tak przygotowana siatka jest gotowa do użycia. W zależności od pożądanej jakości wydruku i jego dokładności stosuje się siatki o różnym zagęszczeniu włókien najczęściej jednak od 100 do 150 włókien na centymetrze kwadratowym co odpowiada powstaniu oczek rzędu wielkości od 40 do 34 mikrometrów. Sita w maszynach płaskich farba jest rozprowadzana na siatce za pomocą rakli w ten sposób pigment przeciska się przez oczka siatki. Nadruki na przedmiotach okrągłych takich jak na przykład długopisy, ołówki, tuby rakla jest elementem nieruchomym a ruchomym siatka oraz przedmiot podawany nadrukowi. Dokładność nadruku zależy od dokładności ustawienia i dostosowania prędkości przesuwania się przedmiotu oraz sita w przypadku nadruków na przedmiotach obłych. Znakowanie wyrobów włókienniczych nosi nazwę filmodruku, zaś grafika artystyczna i użytkowa to serigrafia. W układach scalonych o rożnej fakturze i kształcie gdzie potrzebna jest wysoka precyzja i przemysłowy charakter ich produkcji korzysta się z sitodruku pozwalającego na jednorazowe położenie ścieżek przewodzących prąd. Początek lat 90 XX wieku był okresem rozkwitu filmodruku i serigrafii w Polsce . Masowo powstawały pracownie i zakłady oferujące druk ta metodą na opakowaniach produktach codziennego użycia, odzieży. Rozpowszechnienie cyfrowych nośników danych jakimi są płyty Cd i DVD pociągnęło za sobą zainteresowanie branży. Tak szybki rozwój popularności pociągnął za sobą wzrost zainteresowania automatyzacją tego procesu w celu zwiększenia efektywności produkcji, a co za tym idzie pojawili się też producenci farb i chemikaliów, które towarzysza sitodrukowi. Rozwój branży przyczynił się też do powstawania klas w liceach plastycznych i technikach poligraficznych o taki profilu kształcenia.

metoda sitodrukowa metoda sitodrukowa metoda sitodrukowa